روزانه‌های آرمان

این منم؛
آرمان.
سرگشته‌ی تنها.

شیطون، بازیگوش، تلخ و شیرین.
علاقه‌مند به دنیای واقعیم؛ اینترنت، دوچرخه و الخ.
-از اینترنت: وب۲، وبلاگ‌نویسی، کدنویسی و به‌ویژه توییتر.
-از دوچرخه: کوهستان، بالا پایین کردن ِ پله و گاهن با سرعت پریدن از مانع :ی

گاهی لجباز، یک‌دنده و خشن، می‌گن مغرور هم هستم.
شوخ‌طبع، همیشه خنده به لب، تیریپ سوال!
شاد و از نظر خیلی‌ها خُلُ دیوونه.

علاقه‌مندم حرف طرفم رو از زبون خودش بشنوم، برا همینم اکثرن تو کوچه علی‌چپ و در نفهمی به سر می‌برم :دی!

متسفانه؛ خجالتی، گوشه‌گیر و سربزیر.
خوشبختانه؛ صمیمی.

روابط عمومی ِ بسیار ضعیف، باهوش (می‌گن البته، خودم به شدت تکذیب می‌کنم)، دنبال چیزهای نو و جدید، از تغییرات نمی‌ترسم، دنبال تغییر، مخالف، منتقد!

تعادل ندارم تقریبن؛ یا خوب، یا بد. یا یه کاری رو انجام نمی‌دم، یا خیلی خوب انجام می‌دم.
آزاد مطلق تا وقتی که مزاحم کسی نباشم.
متنفر از محدودیت، هرچند کوچولو.
املای داغون :دی.

تلخم از جهت رُک بودنم، تیکه‌ها و نیش زدن‌های گاه و بی‌گاهم،
ولی خب، من همین که هستم، همینم می‌مونم.
تجربه‌ی بقییه ثابت کرده به موقش شیرین هم هستم :پی

رقص بلد نیستم، چون از خودم و افرادی که نیشستن خجالت می‌کشم پاشم حرکات موزون در بیارم.
از خجالتی بودنم رنج می‌برم، زیاد سعی می‌کنم با خجالت درونم و ضعف روابط‌عمومیم مبارزه کنم، اما خب راحت نیست.

فعلن همینا، تا بعدن اگه چیز جدیدی بود به اینجا اضافه و یا حذف بشه.

دوست‌هایی هم منُ تو سه کلمه شرح دادن، اگه خیلی مشتاقید می‌تونید از اینجا بخونیدشون، و یا شمام منُ تو سه کلمه توصیف کنید، سپاسگزارم پیشاپیش.

احیانن اگه حس فوضولی‌تون در مورد من ارضا نشده هنوز، از قسمت نظرات بپرسید هرچیزی رو که تمایل دارید بدونیدش، چیزهای مربوط به خودم رو.